Podatki dla nierezydentów posiadających nieruchomość na Majorce

Kto posiada nieruchomość na Majorce, ale nie jest rezydentem podatkowym w Hiszpanii, podlega co do zasady hiszpańskiemu podatkowi dochodowemu dla nierezydentów, zwanemu Impuesto sobre la Renta de no Residentes (IRNR). Decydujące znaczenie ma nie to, czy posiadasz NIE, ani jak często odwiedzasz nieruchomość, ale to, czy według hiszpańskich przepisów jesteś uznawany za rezydenta czy nierezydenta.

Rezydent czy nierezydent: różnica podatkowa

Za rezydenta podatkowego w Hiszpanii uznaje się osobę fizyczną w szczególności wtedy, gdy przebywa ona w Hiszpanii dłużej niż 183 dni w roku kalendarzowym, gdy centrum jej interesów gospodarczych znajduje się w Hiszpanii lub gdy małżonek i małoletnie dzieci zwykle mieszkają w Hiszpanii. Klasyfikacja ta obowiązuje co do zasady przez cały rok kalendarzowy.

Rezydenci opodatkowują w Hiszpanii swoje światowe dochody za pomocą IRPF. Nierezydenci opodatkowują w Hiszpanii tylko określone dochody ze źródeł hiszpańskich. Należą do nich dochody z nieruchomości na Majorce: nawet jeśli nieruchomość jest używana wyłącznie prywatnie i nie osiąga się z niej dochodów z wynajmu.

Własne użytkowanie: podatek również bez wynajmu

W przypadku nieruchomości używanej na własne potrzeby lub pustostanu Hiszpania zakłada fikcyjną stopę zwrotu z nieruchomości. Jest ona deklarowana za pomocą formularza Modelo 210. Podstawa opodatkowania opiera się co do zasady na wartości katastralnej (valor catastral), którą można znaleźć w decyzji IBI oraz w referencji katastralnej nieruchomości.

Stawka wynosi zazwyczaj 1,1% wartości katastralnej, jeśli wartość katastralna została ponownie ustalona lub zrewidowana w odpowiednim okresie; w przeciwnym razie 2%. Do tak ustalonej kwoty stosuje się stawkę podatku IRNR.

Dla podatników mających miejsce zamieszkania w UE, Islandii, Norwegii lub Liechtensteinie ogólna stawka wynosi 19%. Dla pozostałych nierezydentów wynosi ona co do zasady 24%. W przypadku czystego własnego użytkowania nie można odliczyć bieżących kosztów.

Wynajem: oddzielne deklarowanie dochodów z najmu

W przypadku wynajmu faktycznie uzyskane dochody z najmu podlegają opodatkowaniu w Hiszpanii. Również w tym celu regularnie stosuje się formularz Modelo 210. Podatnicy z UE i niektórych państw EOG mogą co do zasady odliczać koszty bezpośrednio związane z wynajmem i udokumentowane, zgodnie z zasadami IRNR. Nierezydenci spoza tego zakresu UE/EOG są natomiast co do zasady opodatkowani od przychodów brutto.

Roczne zeznanie i terminy

W przypadku własnego użytkowania lub pustostanu zeznanie należy co do zasady złożyć w roku kalendarzowym następującym po roku podatkowym. Dochody z wynajmu są co do zasady deklarowane kwartalnie; w zależności od przypadku, od dochodów uzyskanych od 2024 roku możliwe jest również roczne grupowanie.

Dlaczego doradztwo podatkowe jest ważne

Podatek dla nierezydentów na pierwszy rzut oka wydaje się formalny, ale w praktyce jest podatny na błędy. Częste punkty ryzyka to: błędne ustalenie rezydencji, pominięcie własnego użytkowania, błędna wartość katastralna, niepodzielenie dni wynajmu i własnego użytkowania, brak dokumentów do odliczenia kosztów, błędna stawka podatku lub spóźnione złożenie deklaracji.

Doradztwo jest również ważne, ponieważ hiszpańska deklaracja współdziała z krajem ojczystym. Ponadto przy sprzedaży nieruchomości przez nierezydenta kupujący co do zasady potrąca 3% ceny zakupu jako zaliczkę na hiszpański podatek i odprowadza ją za pomocą formularza Modelo 211.